Maling Akala at
ang Pag-Ibig
Dati, hindi mo mapaghihiwalay sina Kevin Ramirez at Jonalyn “Jona” Silva. Sa unibersidad, tinatawag silang “Kambal-Tuko.” Sabay kumain, sabay mag-aral, sabay mangarap.
Ngunit sampung taon na ang nakararaan, pagkatapos ng kanilang internship, bigla na lang gumuho ang lahat. Ang akala ni Kevin, ibinenta ni Jona ang idea nila sa ibang kumpanya.
Ang akala naman ni Jona, siniraan siya ni Kevin sa kanilang boss para makuha ang promotion.
Mula noon, ang dating magkakampi ay naging mahigpit na magkalaban sa mundo ng Advertising.
Kabanata 1: Ang Muling Pagtutuos
“Is this a joke, Sir?”
Halos sabay na napatayo sina Kevin at Jona sa loob ng conference room ng Prime Creatives. Ang hangin sa loob ng kwarto ay biglang bumigat.
Kung nakamamatay lang ang tingin, pareho na sana silang nakahandusay.
“Sit down, both of you,” utos ni Mr. Lim, ang CEO.
“Kayo ang dalawang pinakamagaling na Senior Creative Directors ko.
Ang client natin, ang Vista Land, ay nagre-request ng campaign na may halong grit ni Kevin at elegance ni Jonalyn.
Kaya sa ayaw at sa gusto niyo, kayo ang co-leads sa proyektong ito.”
“Sir, hindi ako nagtatrabaho kasama ang… ahas,” parinig ni Kevin, habang inaayos ang kanyang necktie, hindi tumitingin kay Jona.
“At hindi rin ako nagtatrabaho kasama ang traydor, Sir,” ganti ni Jona, ang kilay ay halos umabot na sa hairline.
“Baka nakawin lang niya ang concept ko tulad ng dati.”
“Enough!” sigaw ni Mr. Lim. “You have one month.
Kung hindi niyo magagawa ito, pareho kayong tanggal. Maliwanag?”
Napilitan silang tumango.
Pagkalabas ni Mr. Lim, naiwan ang dalawa sa kwarto. Ang katahimikan ay nakakabingi.
“Huwag kang haharang-harang sa daan ko, Silva,” malamig na sabi ni Kevin. “Gawin mo ang part mo, gagawin ko ang akin. Walang pakialaman.”
“Huwag kang mag-alala, Ramirez,” sagot ni Jona, sabay kuha ng kanyang folder.
“Wala akong balak makipagkaibigan sa’yo. Let’s just get this over with.”
Padabog na lumabas si Jona, ang tunog ng kanyang stilettos ay tila countdown ng isang bombang sasabog.
Kabanata 2: Ang Tensyon sa Opisina
Ang sumunod na dalawang linggo ay impiyerno para sa kanilang team.
Palaging nagsasagutan sina Kevin at Jona.
“Masyadong soft ang kulay, Jona! Para tayong nagbebenta ng sabon, hindi luxury condo!” sigaw ni Kevin sa meeting.
“At ‘yang font na gusto mo? Masyadong agresibo! Ano ‘to, action movie?” sagot ni Jona.
Pero sa kabila ng sigawan, hindi maikakaila ng mga staff na may kakaibang chemistry ang output nila.
Ang banggaan ng magkaibang estilo ay lumilikha ng isang bagay na bago at maganda.
Isang gabi, inabot sila ng alas-dose sa opisina.
Silang dalawa na lang ang natira. Pagod na pagod na si Jona.
“Kape?” alok ni Kevin. Medyo nagulat si Jona.
Ito ang unang beses na kinausap siya nito nang hindi sumisigaw.
“Black. No sugar,” sagot ni Jona, hindi tumitingin sa laptop.
Pagbalik ni Kevin, inabot niya ang kape. Paghigop ni Jona, natigilan siya.
Perpekto ang timpla. Mainit, matapang, walang asukal, eksakto kung paano niya ito gusto noong kolehiyo pa sila.
“Naalala mo pa,” bulong ni Jona.
“Mahirap kalimutan ang order ng taong kasama mo araw-araw sa loob ng apat na taon,” sagot ni Kevin, sabay upo sa tapat niya.
“Kahit pa naging demonyo na siya ngayon.”
“Ako pa ang naging demonyo? Ikaw ang sumira sa career ko bago pa man ito magsimula, Kevin!” sumbat ni Jona, bumalik ang init ng ulo.
“Anong ako? Ikaw ang nagbenta ng proposal natin kay Julius Vargas! Ikaw ang sipsip!” ganti ni Kevin.
“Anong pinagsasabi mo? Si Julius ang nagsabi sa akin na finorward mo sa kanya ang files para solohin ang credit!”
Natigilan si Kevin.
“Wait. Sinabi sa’yo ni Julius na ako ang nagbigay?”
“Oo! At sinabi niya sa’yo na ako ang nagbenta?”
Nagkatinginan sila.
Isang kakaibang kaba ang gumapang sa dibdib ni Kevin.
Dali-dali niyang binuksan ang kanyang archived emails sa cloud drive.
Sampung taon na ang nakararaan. Hinanap niya ang pangalang Julius Vargas.
Kabanata 3: Ang Katotohanan sa Email
Natagpuan ni Kevin ang lumang thread.
“Tingnan mo ‘to, Jona,” sabi ni Kevin, nanginginig ang boses.
Binasa ni Jona ang email chain.
Mag kaiba ang email contents ni Julius Vargas ang dati nilang supervisor sa kanila, halatang minanipula sila at pinipili lang ang mensahe na dumadating sa kanila..
Pinilit silang mag away at maniwalang hindi maganda ang dati nilang campaign. Kaya pumayag silang si Julius Vargas ang mag submit ng campaign na yun at makuha ang credits.
Para bang binuhusan ng malamig na tubig si Jona.
Nanlalabo ang kanyang mga mata habang binabasa ang kasunod na fake email na fino-rward ni Julius kay Kevin gamit ang pangalan ni Jona.
“Wala kang ginawa…” bulong ni Jona, tumulo ang luha.
“Wala kang kasalanan.”
Napaupo si Kevin, hilapo ang mukha. “At wala ka ring kasalanan.
Naniwala tayo sa kanya. Sampung taon, Jona.
Sampung taon tayong nag-away dahil sa isang laro ni Julius.”
Katahimikan.
Ang galit na inalagaan nila ng isang dekada ay biglang naglaho, napalitan ng panghihinayang.
“I’m sorry, Kev,” humahagulgol na sabi ni Jona. “Ang dami kong sinabing masama sa’yo.”
Tumayo si Kevin at, sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, niyakap niya si Jona. Mahigpit. Puno ng pagsisisi at pangungulila.
“I’m sorry too, Jona. Ang tanga natin. Ang tanga-tanga natin.”
Sa yakap na iyon, naramdaman nila ang pamilyar na tibok ng puso.
Ang Kambal-Tuko, na pilit pinaghiwalay ng tadhana at kasinungalingan, ay muling nagdikit.
Kabanata 4: Ang Pagsibol ng Nakatagong Damdamin
Mula nang gabing iyon, nagbago ang ihip ng hangin sa opisina.
Wala nang sigawan.
Sa halip, bumalik ang telepathic connection nila.
Isang tingin lang ni Jona, alam na ni Kevin na kailangan baguhin ang headline.
Isang nod lang ni Kevin, alam na ni Jona na kailangan ng bold colors.
Habang papalapit ang deadline, hindi lang trabaho ang nagiging intense.
Isang gabi, habang nag-e-edit ng video presentation, nakatulog si Jona sa balikat ni Kevin.
Hindi gumalaw si Kevin para hindi ito magising.
Pinagmasdan niya ang mukha ng dalaga.
“Sampung taon akong galit sa’yo,” bulong ni Kevin sa natutulog na dalaga.
“Pero sa loob ng sampung taon na ‘yun, wala ni isang araw na hindi kita naisip.”
Nagising si Jona kinabukasan na may kumot na sa katawan at may mainit na breakfast sa mesa.
“Ready ka na ba para sa big pitch?” tanong ni Kevin na bagong ligo at amoy expensive cologne.
“Kasama kita, kaya ready ako,” nakangiting sagot ni Jona. Namula si Kevin.
Kabanata 5: Ang Tagumpay at Ang Puso
Ang presentation ay naging kamangha-mangha.
Ang kliyente ay napapalakpak. Ang kombinasyon ng tapang at elegansya ay perpekto.
Nakuha nila ang multi-million peso contract.
“Congratulations! You two are unbeatable!” bati ni Mr. Lim.
Nagkaroon ng celebration party ang kumpanya.
Masaya ang lahat, pero sina Kevin at Jona ay tumakas at pumunta sa rooftop ng gusali.
Ang hangin ng Maynila ay malamig. Nakatingin sila sa mga ilaw ng siyudad.
“So, tapos na ang project,” basag ni Jona sa katahimikan.
“Babalik na ba tayo sa dati? Hiwalay na team?”
Humarap si Kevin kay Jona. Hinawakan niya ang kamay nito.
Ang spark' ay mas malakas pa kaysa noong nasa kolehiyo sila.
“Ayoko na, Jona. Ayoko nang mawalay sa’yo. Masyado nang maraming oras ang nasayang natin sa galit.”
Tumingala si Jona kay Kevin. “Natatakot ako, Kevin. Baka masira ulit tayo.”
“Hinding-hindi na.
Kilala na natin ang isa’t isa.
Nakita na natin ang pinakapangit na ugali natin nitong nakaraang buwan, ‘di ba?” natawa nang mahina si Kevin.
“At kung nakayanan natin ‘yun, kaya natin kahit ano.”
Hinaplos ni Kevin ang pisngi ni Jona. “Dati, best friend kita.
Tapos naging kaaway kita. Ngayon… pwede bang maging tayo na lang? Kasi Jona, noon pa man, ikaw lang talaga.”
Hindi na sumagot si Jona. Sa halip, hinila niya ang necktie ni Kevin at hinalikan ito.
Ang halik ay puno ng sampung taong frustrations, pag-asa, at pagmamahal.
Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, nakangiti na si Jona.
“Oo, Kevin. Tayo na. Wala nang maling akala. Wala nang Julius Vargas.
Tayo lang.”
At sa ilalim ng mga bituin, ang dating “Kambal-Tuko” na naging magkaaway, ay nagsimula ng bagong kabanata, hindi bilang magkaibigan, kundi bilang magkasintahan na handang harapin ang mundo, magkasama.
WAKAS